مهربانی

سنت اگزوپری, مرد اندیشه و عمل قیافه اش کامل بود.هم لبخند کودکانه داشت وهم حالت جدی یک دانشمند را.رشادت ناپیدا وتفنن هایی خود جوش,زیبایی دیدگان ونرمش اندام,صلاحیت درتکنیک,ورزش,شعر,سیاست,اخلاق,رفاقت وظرافت روح.بر خوردن به او و فشردن دستش,همیشه وهمه جا,خود به خود یک واقعه بود.چشمت که به او می افتاد وبه او نزدیک می شدی,افکاری تازه واحساسات وعواطفی پاک به وجودت راه می یافت واحساس رضایت و خوشحالی می کردی. لوک اتان در کتاب زمین آدم ها...

پر کاه وقتی در مسجد کاهی بر ریش او افتاده بود , درویشی دست دراز کرد و آن کاه بر گرفت و در مسجد بینداخت.شیخ رو به وی کرد و گفت : تو این کاه را بر محاسن ما روا نداشتی؛چون روا داشتی که در خانه خدای بینداختی ؟...